گرچه وفا جزء مقامات اصلی به شمار نیامده اما می توان آن را از مقامات فرعی و ملکه اخلاقی والا و از آموزه های مهم عارفان محسوب کرد. در کتابهای تعلیمی عارفان از وفای به عهد خداوند متعال، وفای به عهد خلق و وفای به عهد خود سخن رفته است. وفای به عهد از اصول و شرایط مقام شیخی و مریدی، آداب حج، آداب سماع، علامت دوستی و علامت فتوت عارفان و صوفیه است؛ همچنین بیشتر عارفان، مقصود از صدق را وفای به عهد دانسته اند.این پژوهش درصدد پاسخ به این پرسش است که وفا در مقامات سالکان چه جایگاهی دارد و این فضیلت اخلاقی در متون تعلیمی عرفانی و در آموزه های عارفان تا چه حد مورد توجه قرار گرفته است؟

این جستار بر آن است که با گردآوری نکات پراکنده حیات میرزا محمدعلی وفای زواره ای اردستانی - شاعر و تذکره نویس سده سیزدهم قمری - از منابع و تذکره های خطی و چاپی موجود، بخشی از ابهامات زندگی او و حوادث ادبی و اجتماعی این قرن را بزداید و رابطه او را با سید شفتی و نیز فتحعلی خان صبا - ملک الشعرای فتحعلی شاه - و دربار تهران و همچنین حاکم وقت اصفهان - سیف الدوله محمد میرزا متخلص به سلطان - تبیین کند و نحوه به وجود آمدن و مراحل تکمیل تذکره مآثر الباقریه و ارزش های آن را بشناساند.

اعتقاد به حیات اخروی در آیین یهود، از امور مسلم و قطعی است. مفاهیمی مانند رستاخیز، رجعت و ظهور منجی، روز داوری، تجدید حیات، باغ عدن و جهنم در عهد عتیق آمده است و دانستنی های فراوانی در متون مقدس یهود درباره مرگ و زندگی بازپسین دیده می شود. در مسیحیت نیز، مانند هر دین الاهی دیگر، اعتقاد به معاد و نجات انسان ها و سعادت جاویدان مورد اهتمام جدی است. این آیین بر پایه انتظار موعود یهودیت شکل گرفت و با باور به مصلوب شدن عیسی (ع) و دوباره زنده شدن و قیام او از گور استوار گردید و با آرمان رجعت او در آخر الزمان و برپا شدن رستاخیز کامل تداوم یافت و بدین ترتیب، این دین با اعتقاد به حیات مجدد و رستاخیز آمیخته شد. مقاله حاضر نگاهی است به چند موضوع اصلی در بحث رستاخیز کل و جهان آخرت در آیین های یهود و مسیحیت، که در جهت تصدیق و تکمیل مبانی آخرت شناسی ادیان توحیدی، معارفی را به پیروان خود عرضه نمودند.در این نوشتار، به مسایلی نظیر باور یا عدم باور به جهانی دیگر، برزخ یا مرحله میان مرگ و قیامت، رستاخیز مردگان، ویژگی های جهان آینده و جسمانی بودن معاد پرداخته می شود و تلاش بر این است که آنچه استفاده می شود از متون مقدس اصلی این دو دین باشد.

عیسای مسیح و رسولان در موعظه های خود برای یهودیان می کوشیدند به مطالبی از عهد قدیم استناد کنند؛ همچنین به یهودیان نشان دهند عیسای مسیح مصداق پیشگویی های عهد قدیم است. با رجوع به اناجیل و دیگر متون عهد جدید، ارجاع های زیادی به عهد قدیم مشاهده می شود؛ اما بررسی مآخذ این ارجاع ها چند مشکل به وجود می آورد؛ زیرا برخی از ارجاع ها اصولاً در عهد قدیم وجود ندارد و برخی از آنها نیز گرچه وجود دارد، متفاوت نقل شده اند و بین ارجاع و منبع همسانی دیده نمی شود. این مسئله تبدیل به یکی از چالش های اساسی بین مفسران مسیحی و منتقدان بایبل شده است. منتقدان بایبل این تفاوت را نشانه تحریف عهدین می دانند و مدافعان می کوشند برای این ناهمسانی پاسخی بیابند و بتوانند پاسخ گوی مشکل صحت نداشتن ارجاع های عهد جدید به عهد قدیم باشند؛ اما منتقدان کتاب مقدس این پاسخ ها را نمی پذیرند. این نوشتار می کوشد به بررسی موشکافانه این ارجاع ها بپردازد و پاسخ های الهی دانان مسیحی در این باره را نیز بررسی کند. پرسش اصلی تحقیق این است که آیا می توان تمامی ارجاع های موجود در عهد جدید به عهد قدیم را در عهد قدیم امروزی یافت؟ شیوه پژوهش این تحقیق، کتابخانه ای - توصیفی است

بیع وفا که «بیع جایز»، «بیع امانت» و «بیع عهده» هم نامیده شده، نهادی است که در اواخر قرن پنجم هجری در فقه اهل سنت شهرت یافته است و در خصوص ماهیت و احکام آن اختلاف نظرهای شدیدی وجود دارد. در فقه امامیه از آن تحت عنوان «بیع شرط»، «بیع خیاری» یا «بیع الخیار» سخن به میان آمده است. بیع وفا از نظر پیشینه فقهی و برخی احکام، با بیع شرط تفاوت دارد؛ از جمله می توان به لزوم توقیت خیار به یک زمان معین در بیع شرط، در فقه امامیه و ممنوعیت توقیت خیار در بیع وفا، در فقه اهل سنت اشاره نمود. اما از آن جهت که هر دو، بر مبنای ضرورتها به وجود آمده اند، از نظر ماهیت (عقد بیع و دارای اثر تملیکی)، با هم شباهتهای فراوانی دارند. اما در خصوص ماهیت این عقد وآثار آن در فقه اهل سنت اختلاف نظرهای زیادی وجود دارد؛ قانون مدنی ایران به تبع فقه امامیه بیع شرط را در مواد 462-458 ذکر کرده، اما به مرور تحولاتی در احکام آن ایجاد شده است. قانونگذار افغانستان نیز به تبع فقه حنفی بیع وفا را در قانون مدنی آن کشور ذکر کرده است. در این مقاله تلاش شده با مطالعه تطبیقی نهاد حقوقی یادشده در فقه اسلامی (مذاهب مختلف)، ضمن تعیین مبنای تشریع و کاربرد اقتصادی آن، ماهیت و احکام و آثار آن را بررسی و تحولاتی که در حقوق موضوعه در این خصوص صورت گرفته است را بیان کنیم.

حکمت در سراسر جهان و در میان همه اقوام و نژادها همواره مورد ستایش بوده است. در کتاب مقدس که بازتاب حدود 1500 سال (از زمان حضرت موسی تا پایان سده نخست میلادی) دگرگونی فرهنگی یهودیان است، حکمت در معانی و مصادیق گوناگون به کار رفته است. این نوشته به بررسی حکمت در 66 کتاب و رساله مندرج در عهدین و تبیین تحولات حکمت، به خصوص تناقض معنایی آن در نامه های پولس می پردازد.تعامل این حکمت با دین در کتاب مقدس مشخص شود. ازین رو، پس از واژه شناسی حکمت، افزون بر خود واژه، مشتقات، مترادفها و متضادهای آن (حکیم، حکیمانه، و احمق، نادان و غیره) در کتاب مقدس بررسی شده، و با تحلیل آیه ها گستره معنایی واژه و دگرگونی های مفهومی آن بیان می شود.حکمت در عهدین بیشتر بینشی توحیدی است که انسان را در نظر، ایمان و عمل از خطا مصون می دارد و شریعت و اخلاق از موارد تاکید آن است.